Stateczność blachownic o skokowo zmiennej grubości

Blachownice stalowe charakteryzują się znacznymi rozpiętościami i zdolnością do przenoszenia dużych obciążeń, co pozwala na ich powszechne stosowanie w budownictwie przemysłowym oraz mostowym. W porównaniu z kształtownikami walcowanymi na gorąco, których zakres co do geometrii przekroju jest ograniczony odnajdują one swoje zastosowanie w sytuacji gdzie sztywność, stateczność, wytrzymałość oraz aspekty ekonomiczne konstrukcji muszą być spełnione równocześnie. Najbardziej efektywnym przekrojem dźwigarów blachownicowych jest przekrój dwuteowy. Zastosowanie tego typu przekroju daje możliwości optymalnego kształtowania geometrii stalowych dźwigarów blachownicowych, które polega na zmianie grubości i/lub szerokości pólek oraz zmianie wysokości środnika na długości belki. Bardziej skomplikowana okazuje się zmiana geometrii środnika blachownicy, który charakteryzuje duża smukłość, a co za tym idzie podatność na lokalną utratę stateczności. W wyniku lokalnej utraty stateczności na powierzchni środnika (po osiągnięciu wartości naprężeń krytycznych) dochodzi do powstania małych sfalowań powodujących zniekształcenie przekroju poprzecznego.
Podczas badań doświadczalnych zrealizowanych w ramach projektu MINIATURA określono formy utraty stateczności oraz mechanizmy zniszczenia blachownicy o zmiennej grubości środnika.
Na podstawie wyników uzyskanych z badań doświadczalnych planowane jest przeprowadzenie szeregu parametrycznych analiz numerycznych blachownic o skokowo zmiennej grubości środnika, w celu określenia efektywności zastosowania pogrubienia środnika w kontekście eliminacji żeber usztywniających przy jednoczesnym utrzymaniu zdolności nośnych blachownicy.