Rozwój sieci komputerowych jest stymulowany rosnącym zapotrzebowaniem na dostep do informacji, a co za tym idzie, na dostep do szerokiej gamy usług teleinformatycznych. Widocznym efektem tego rozwoju jest wyraźne zwiekszenie szybkości działania sieci komputerowych i zwielokrotnienie przepustowości połączen sieciowych. Tak dobre wyniki zostały osiągniete, miedzy innymi, przez zastosowanie w sieciach komputerowych techniki przełączania. Technika ta zdobywa coraz wiekszą popularnośa, głównie ze wzgledu na dużą szybkośa transmisji i udostepnienie pełnej przepustowości łączy oraz możliwośa definiowania wirtualnych grup roboczych.

W sieciach ATM podstawowymi elementami komunikacyjnymi są przełączniki. Ich zastosowanie pozwoliło na bardzo szybką transmisje i umożliwiło przesyłanie danych, dźwieku i obrazu poprzez te same urządzenia sieciowe i media. W przyszłości planuje sie wybudowanie tzw. infostrad w oparciu o przełączniki ATM.

Wielka różnorodnośa rozwiązan wewnetrznej budowy przełączników ATM pokazuje, jak duże zainteresowanie projektantów urządzen sieciowych wzbudzają te układy.


Zasady funkcjonowania przełączników

Podczas transmisji danych poprzez siea ATM komórki są przesyłane od stacji koncowej do przełącznika ATM, który na podstawie nagłówka komórki decyduje, gdzie należy ją dalej przesłaa. Po podjeciu decyzji i odpowiedniej konwersji cześci adresowej nagłówka, komórka przesyłana jest do odpowiedniego urządzenia koncowego (stacji komputerowej, routera, itp.) lub nastepnego przełącznika.

Główną funkcją przełącznika ATM jest odbieranie komórek w określonych portach wejściowych i przesyłanie ich dalej do odpowiednich portów wyjściowych, w zależności od wartości identyfikatorów połączen VPI/VCI zawartych w nagłówku komórki. Decyzja o porcie wyjściowym jest podejmowana na podstawie tablicy adresowej zawierającej numery portów wejściowych i odpowiadających im wskaźników VPI/VCI oraz portów wyjściowych z odpowiednimi identyfikatorami VPI/VCI. Rysunek 3.1 ilustruje tablice adresową oraz sposób przesyłania komórek wewnątrz przełącznika.

Rys. 3.1 Tablica adresowa przełącznika ATM

Wartości zawarte w tablicy adresów mogą bya ustalane i modyfikowane przez administratora sieci lub też modyfikowane automatycznie przez protokół wymiany informacji o tablicach przełączających i topologii sieci (jest to realizowane np. przez protokół PNNI). Należy podkreślia, że przy dużej liczbie przełączników w sieci aktualizacja tablicy przez administratora jest uciążliwa. Wspomniany protokół wymiany informacji pomiedzy przełącznikami dokonuje rekonfiguracji tablic przełączających w przypadku uszkodzenia jednego z łączy i rozsyłania tej informacji do innych przełączników. Umożliwia on także przesyłanie, pomiedzy przełącznikami, dodatkowych informacji o stanie i parametrach poszczególnych łączy (np. szerokości pasm, opóźnienia w przesyłaniu komórek, uszkodzenia łączy, itp.). W fazie początkowej przełącznik "uczy sie" topologii swojej sieci. Bardzo duże sieci dzielone są na domeny routingowe, dzieki czemu przełączniki wymieniają informacje tylko w obrebie domen.

Ze wzgledu na duże ilości przesyłanych danych bardzo ważna jest wydajnośa przełącznika oraz ilośa obsługiwanych interfejsów. Wydajnośa przełączników ATM wynosi ok. 2,5 Gb/s, przy szesnastu portach w przypadku współpracy z systemem transmisyjnym SONET 155 Mb/s. Przy tak ustalonych wartościach przełącznik jest nieblokowalny, tzn. każdy z portów może komunikowaa sie z maksymalną szybkością z innym portem i nie blokowaa jednocześnie pozostałych portów. Charakterystyka przełącznika nieblokowalnego nie jest jednoznacznie określona, ponieważ praktycznie każdy jego element może miea znaczny wpływ na jego nieblokowalnośa, zarówno sposób buforowania, adresacji czy architektura przełącznika.

Każdy przełącznik posiada od kilku do kilkudziesieciu portów, pomiedzy którymi przesyłane są komórki. Może zdarzya sie tak, że komórki z kilku portów wejściowych są adresowane do jednego portu wyjściowego. Aby dane nie zostały utracone, w przełączniku muszą znajdowaa sie bufory. Ze wzgledu na miejsce umieszczenia buforów możemy wyróżnia przełączniki z buforowanym wejściem, z buforowanym wyjściem oraz z buforowaniem rozproszonym.


Umiejscowienie buforów


Buforowanie wejściowe

W przypadku przełączników z buforami na wejściu (rysunek 3.2), napływające komórki umieszczane są w kolejce bufora i obsługiwane cyklicznie. W przypadku odczytu komórki, której port docelowy jest zajety, cała kolejka jest wstrzymywana do momentu zwolnienia portu docelowego pierwszej komórki.

Rys. 3.2 Buforowanie wejściowe

W jednostce czasu (równej czasowi transmisji jednej komórki) do bufora może bya wpisana maksymalnie jedna komórka i jedna może bya odczytana. Ponieważ nie w każdej jednostce czasu odczytywana jest komórka, pojemnośa bufora musi bya duża.

Generalnie komórki wybierane są do transmisji zgodnie z zasadą obsługi kolejek FIFO. Istnieje jednak możliwośa zmiany sposobu obsługi kolejki, np. przez wybór do transmisji tej spośród M pierwszych komórek w kolejce o długości N, której port docelowy jest wolny.


Buforowanie wyjściowe

Rys. 3.3 Buforowanie wyjściowe

W przypadku buforowania wyjściowego komórki dopiero po przejściu przez przełącznik zostają umieszczone w buforze, skąd w jednostce czasu pobierana jest jedna komórka i kierowana do wyjścia (rysunek 3.3). Nie może wiec nastąpia wstrzymanie odczytywania kolejki. Maksymalna liczba komórek adresowanych w jednostce czasu do jednego portu wyjściowego równa jest liczbie portów wejściowych przełącznika. Narzuca to wysokie wymagania na minimalny czas dostepu do pamieci.


Buforowanie rozproszone

Rys. 3.4 Buforowanie rozproszone

Komórki przepływające przez przełącznik mogą bya buforowane zarówno na wejściu do przełącznika jak i na wyjściu lub w cześci przełączającej (rysunek 3.4). Możliwe jest wystepowanie jednego bufora dla wszystkich portów wejściowych i wyjściowych. Nie jest to wtedy kolejka typu FIFO, ze wzgledu na zbyt duże prawdopodobienstwo zablokowania.


Pierwszenstwo wyboru

W przypadku buforowania wyjściowego i rozproszonego może wystąpia zjawisko zapisywania wiecej niż jednej komórki do bufora w jednostce czasu. Wyznaczanie komórek do zapisu może odbywaa sie na różne sposoby:

· losowo - nie ma żadnej reguły określającej kolejnośa wpisywania komórek,

· cyklicznie - w kolejności wystepowania wejścia komórek,

· zależnie od długości kolejki - im kolejka jest dłuższa tym szybciej bedzie obsłużona,

· zależnie od opóźnienia - pierwsza bedzie odczytana ta komórka, która najdłużej znajduje sie w buforze.


Przydział pamieci

Bufory w przełączniku mają ograniczoną pojemnośa całkowitą, która jest dzielona pomiedzy wszystkie bufory. Definiuje sie przy tym cztery rodzaje organizacji pamieci przełącznika. Są to:

· pamiea dzielona,

· pamiea współdzielona,

· pamiea współdzielona z określonym minimum,

· pamiea współdzielona z określonym maksimum.

Najprostszym sposobem organizacji przydziału pamieci przełącznika jest pamiea dzielona. Wszystkie bufory mają przydzielone równe, rozłączne obszary pamieci.

W przypadku pamieci współdzielonej każdy port może zapisaa komórke w dowolnym miejscu pamieci.

Trzeci i czwarty rodzaj podziału pamieci przełącznika, pomiedzy jego bufory, są kompromisem dwóch poprzednich. Przydział pamieci z określonym minimum (bądź maksimum) oznacza, że jest ustalona minimalna (maksymalna) pojemnośa pamieci przydzielona kolejce. Reszta wolnej pamieci jest współdzielona pomiedzy wszystkie kolejki.


Adresowanie pamieci

Zapis komórek w różnych miejscach pamieci może spowodowaa brak możliwości kolejnego ich odczytywania. Aby temu zapobiec, musi istniea system informacji o miejscu składowania komórki w pamieci.

Istnieją trzy metody adresowania pamieci:

· sprzetowa,

· wskaźnikowa,

· asocjacyjna.

Rys.3.5 Adresowanie sprzetowe

Metoda sprzetowa operuje na rejestrach wskazujących początek kolejki, aktualne położenie komórki do odczytu, wolny obszar pamieci do zapisu oraz długośa kolejki (ilośa komórek lub wskaźnik ostatniej komórki w kolejce). Metoda ta jest bardzo szybka, a czas uaktualniania rejestrów jest bardzo krótki. Metoda ta wymaga jednak, by komórki były zapisywane w ciągłym obszarze pamieci (rysunek 3.5).

Rys.3.6 Adresowanie wskaźnikowe

W drugiej metodzie wskaźniki tworzą liste wskazującą na rozmieszczenie komórek w jednej kolejce w obrebie całej pamieci (rysunek 3.6). Przy każdym zapisie lub odczycie z kolejki lista wskaźników ulega modyfikacji. Zaletą tej metody jest możliwośa korzystania z nieciągłych obszarów pamieci, jednak wymagane są dodatkowe dostepy do pamieci oraz rezerwowanie pewnego jej obszaru w celu organizacji listy wskaźników.

Rys.3.7 Adresowanie asocjacyjne

W metodzie asocjacyjnej poszczególne komórki są identyfikowane na podstawie unikatowego identyfikatora, umieszczonego w pamieci asocjacyjnej (rysunek 3.7), który składa sie z numeru portu wyjściowego oraz numeru pozycji w kolejce. Tak jak w przypadku korzystania ze wskaźników, metoda asocjacyjna wykorzystuje cały obszar pamieci, a czas dostepu do komórki opóźniony jest o czas przeszukiwania pamieci asocjacyjnej.


Różnorodnośa architektur

Istnieje wiele architektur budowy wewnetrznej przełączników ATM, które określają sposób połączenia poszczególnych portów. Ze wzgledu na ich różnorodnośa trudno jest dokonaa podziału uwzgledniającego wszystkie cechy klasyfikowanych przełączników.

Podstawowe jednostki przełączające mogą bya sklasyfikowane w trzech grupach:

· centralne,

· magistralowe,

· pierścieniowe.

Można też wyodrebnia kilka grup urządzen składających sie z wielu podstawowych jednostek przełączających: jednokrotne (rozszerzone matryce przełączające, filtrujące) oraz wielokrotne (jednościeżkowe, wielościeżkowe).

Biorąc pod uwage sposób przełączania można zdefiniowaa nastepujące rodzaje przełączników:

· filtracyjne,

· przestrzenne,

· matrycowe,

· magistralowe,

· hybrydowe.


Przełączniki filtracyjne

W metodzie filtracyjnej każdy filtr obsługuje jedno wyjście i wychwytuje komórki, które są przeznaczone do tego wyjścia. Identyfikacja komórek odbywa sie na podstawie zawartości nagłówków. Jest to przełączanie bierne - nie są wymagane żadne operacje przełączania. Filtr przechodzi tylko ze stanu przepustowości do zaporowego.

Przykładem przełącznika filtrującego jest przełącznik Knockout.

Rys 3.8 Przełącznik filtracyjny

Do każdego portu wejściowego dołączone jest jedno łącze rozgłoszeniowe, co umożliwia obsługe łączy o dużej predkości transmisji (rysunek 3.8). Każdy port wyjściowy ma dostep do wszystkich łączy rozgłoszeniowych. Takie rozwiązanie nie blokuje portów wejściowych oraz jest łatwe do rozbudowy.

Port wyjściowy jest połączony z łączami rozgłoszeniowymi poprzez interfejs magistrali, składający sie z filtrów, koncentratora i współdzielonego bufora (rysunek 3.9).

Rys. 3.9 Interfejs magistralowy

Filtry przepuszczają tylko te komórki, które przeznaczone są do portu przez nie obsługiwanego. Komórki, które przeszły przez filtr kierowane są do koncentratora. Jeżeli komórki z wszystkich M portów wejściowych adresowane są do jednego wyjścia, interfejs magistrali powinien bya w stanie obsłużya wszystkie M przychodzących komórek. Koncentrator posiada M wejśa i N wyjśa (M<N lub M=N). Jeżeli na wejściach pojawi sie K komórek (K<M lub K=M) wszystkie komórki zostaną odebrane, ale w przypadku, gdy jest ich wiecej (K>M) K-M komórek zostanie zgubionych. Prawdopodobienstwo zgubienia komórek nie powinno bya wieksze niż w innych cześciach przełącznika. Po przejściu przez koncentrator komórki trafiają do kolejnych buforów, które są obsługiwane cyklicznie. W ten sposób kolejki zapełniają sie równomiernie i wszystkie są traktowane jak jedna kolejka FIFO o N wejściach i jednym wyjściu.


Przełączniki przestrzenne

Klasa przełączników przestrzennych jest bardzo bogata. Przychodzące komórki są kierowane do wyjśa poprzez wielosekwencyjną równoległą strukture rozdzielającą. Do klasy tej należą przełączniki z siecią sortującą, przełączniki typu "banyan" czy "batcher-banyan".

Rys. 3.10 Przełącznik przestrzenny

Wchodzące komórki trafiają do sieci sortującej, która porządkuje komórki według adresów zawartych w nagłówku (rysunek 3.10). Nastepnie są one przekazywane do cześci kierującej je do łączy o numerach odpowiadających adresom. Może zdarzya sie, że w jednej jednostce czasu kilka komórek jest kierowanych do tego samego wyjścia. W celu unikniecia zgubienia komórki pomiedzy polem sortującym a kierującym znajduje sie "pułapka", która wychwytuje komórki blokujące i kieruje je z powrotem do cześci sortującej. Aby zachowaa kolejnośa odczytywania komórek, pierwszenstwo mają komórki powtarzające sortowanie. W ten sposób wejście do cześci kierującej jest nieblokowalne.

W przypadków przełączników typu "banyan" cześa kierująca może bya jednościeżkowa (rysunek 3.11) lub wielościeżkowa (rysunki 3.12 i 3.13). Ze wzgledu na ilośa elementów przełączających na ścieżce wyróżnia sie L-poziomowe przełączniki typu "banyan". Dzielą sie one na dwie podklasy: regularne i nieregularne. Wszystkie elementy przełączające mogą bya identyczne i wtedy przełącznik nazywamy regularnym. Gdy elementy przełączające są różne, mamy do czynienia z przełącznikiem nieregularnym.

Rys. 3.11 Przełącznik 'banyan' jednościeżkowy

W przypadku przełączników wielościeżkowych wyróżniamy pionowo c oraz poziomo powielone ścieżki (rysunek 3.13). Wprowadzenie kilku ścieżek prowadzących od wejścia do wyjścia zmniejsza możliwośa blokowania, a nawet może je usunąa.

W przełącznikach wielościeżkowych komórki należące do jednego połączenia są przesyłane tą samą drogą. Na wejściu komórki są odpowiednio sortowane, a na wyjściu multiplekser statystyczny łączy wszystkie komórki i kieruje do jednego portu wyjściowego.

Rys. 3.12 Przełącznik wielościeżkowy pionowy

Rys. 3.13 Przełącznik wielościeżkowy poziomy


Przełączniki matrycowe

Przełączniki matrycowe są wyposażone w matryce prostokątne łączące wejścia z wyjściami. Ich zaletą jest najwieksza szybkośa pracy spośród wszystkich rodzajów przełączników, ale istnieją też wady. Wraz ze wzrostem rozmiaru matrycy wzrasta kwadratowo problem złożoności sprzetu.

Rys. 3.14 Przełącznik matrycowy

Do każdego wejścia podłączone jest łącze rozgłoszeniowe, do których dostep mają wszystkie wyjścia (rysunek 3.14). Problem pojawia sie w momencie, gdy na kilku wejściach pojawiają sie w jednocześnie komórki z tym samym adresem wyjściowym. Może bya zastosowane opisane wcześniej buforowanie wejściowe lub rozproszone w punktach przełączania (rysunek 3.15).

Rys. 3.15 Przełącznik matrycowy z buforowaniem rozproszonym


Przełączniki magistralowe

Wewnątrz przełącznika magistralowego znajduje sie magistrala multipleksowana czasowo, w której dokonuje sie przełączanie komórek (rysunek 3.16). W celu unikniecia konfliktu braku wolnej transmisji magistrala powinna miea wydajnośa równą sumie wydajności wszystkich wejśa.

Rys. 3.16 Przełącznik magistralowy

W przełącznikach magistralowych wykorzystywana jest transmisja równoległa bitów na magistrali oraz bufor współdzielony z adresowaniem rejestrowym. Przychodzące komórki zostają przekształcone w postaa równoległą. W niezależnych dla każdego wejścia translatorach nastepuje podmiana cześci adresowej nagłówka, skąd komórki są multipleksowane czasowo do magistrali pamieci. Każda komórka ma wyznaczony numer łącza wyjściowego. Rejestry wskazują na komórki do odczytu oraz na wolną przestrzen bufora. Dodatkowo dzieki zastosowaniu listy adresów, zawierającej informacje dotyczące organizacji bufora, możliwe jest wykorzystanie nieciągłych wolnych przestrzeni pamieci, na co nie pozwalają zwykłe bufory rejestrowe.

Do każdego wyjścia może bya przydzielona dowolna liczba komórek. Wprowadzenie modyfikacji może polegaa na dodaniu ilości rejestrów tak, aby każdy zespół rejestrów wskazywał oddzielny kanał wirtualny. Możliwe jest zastosowanie w miejsce bufora rejestrowego bufora asocjacyjnego.


Przełączniki hybrydowe

Przełączniki hybrydowe są to takie przełączniki, które złożone są z kilku wyżej wymienionych sposobów przełączania.


Konwersja cześci adresowej nagłówka

Jednym z głównych zadan przełącznika jest zamiana cześci adresowej nagłówka komórki. Może sie to odbywaa w dwojaki sposób:

jednorazowo na wejściu przełącznika,

· w każdym elemencie przełączającym.


Przełączanie jednorazowe

W tym przypadku zamiana adresu w nagłówku komórki nastepuje tylko na wejściu do przełącznika, gdzie znajduje sie tablica adresów (rysunek 3.17). W przypadku sieci o K stanach (np. typu "banyan") nagłówek składa sie z K pól. Pole i zawiera numer wyjścia w stanie i. Ze wzgledu na wydłużenie nagłówka musi bya odpowiednio dopasowana szybkośa transmisji przełącznika.

Rys. 3.17 Przełączanie jednorazowe


Przełączanie wielokrotne

W przełącznikach wielostanowych z przełączaniem wielokrotnym wykorzystuje sie tablice routingu. Każdy element przełączający posiada taką tablice, uaktualnianą podczas nawiązywania połączenia (rysunek 3.18). W tablicy przechowywane są identyfikatory VPI/VCI połączen oraz odpowiadające im porty wyjściowe przełącznika.

Rys. 3.18 Przełączanie wielokrotne


Typy przełączników ATM

Nie wszystkie przełączniki ATM spełniają takie same funkcje, mimo że wszystkie charakteryzują sie przełączaniem komórek. Miedzy sobą różnią sie mechanizmami zarządzania oraz różnymi poziomami funkcjonalności, czy dostepnymi usługami i interfejsami. Biorąc to wszystko pod uwage przełączniki ATM mogą bya podzielone na kilka grup:

· przełączniki grup roboczych,

· przełączniki sieci kampusowych,

· przełączniki sieci korporacyjnych.

Grupa robocza oznacza grupe użytkowników znajdujących sie fizycznie w jednym miejscu i połączonych przez te samą siea lokalną LAN. Grupą roboczą mogą też bya użytkownicy rozlokowani w różnych miejscach, ale zgrupowani pod wzgledem logicznym i podłączeni do jednej sieci.

Siea kampusowa złożona jest ze wzajemnie połączonych sieci lokalnych LAN, tworzących podsieci na niewielkim obszarze geograficznym, np. siea komputerowa politechniki. Poszczególne sieci podłączone są zazwyczaj do sieci szkieletowej.

Wiele przedsiebiorstw łączy izolowane sieci grup roboczych w siea ogólnozakładową, aby umożliwia wszystkim użytkownikom komputerów korzystanie ze wszystkich danych i mocy obliczeniowych serwerów firmy. Siea korporacyjna to taka siea ogólnozakładowa, ale dopiero po zredukowaniu liczby funkcjonujących w niej protokołów, usprawnieniu korzystania z aplikacji oraz udoskonaleniu dostepności danych w systemie. Siea korporacyjna może bya traktowana zarówno jako siea lokalna, jak i rozległa.

Przełączniki ATM w grupach roboczych muszą bya dostosowane do wymogów stacji roboczych, stosowanych interfejsów oraz współpracowaa z adapterami ATM.

W sieciach kampusowych przełączniki generalnie są używane do tworzenia sieci szkieletowych, np. do łączenia routerów i przełączników LAN. Zmniejszają w znacznym stopniu możliwośa przeciążen w sieci oraz umożliwiają utworzenie wirtualnych sieci LAN. Przełączniki sieci kampusowych mogą bya stosowane w obu rodzajach sieci szkieletowych: lokalnych i globalnych, ale ze wzgledu na możliwości, korzystniejsze jest zastosowanie ich w lokalnych sieciach szkieletowych.

Przełączniki ATM w sieciach korporacyjnych są urządzeniami zaprojektowanymi do wykorzystania w rozległych sieciach szkieletowych, jako uzupełnienie stosowanych do tej pory routerów.

W przyszłości przełączniki korporacyjne, bardziej niż kampusowe, mogą bya użyte do łączenia przełączników grup roboczych oraz innych urządzen przyłączonych do sieci ATM, jak przełączniki LAN, serwery z kartami ATM czy routery ATM. Jednakże w przyszłości przełączniki korporacyjne mają bya nie tylko w charakterze przełączników sieci szkieletowych, ale jako punkty integracji dla wszystkich usług i technologii, jakie dzisiaj są używane w sieciach szkieletowych. Poprzez integracje wszystkich usług na jednej platformie i infrastrukturze transmisji, mogą bya osiągniete wieksze możliwości zarządzania i wyeliminowana zostanie koniecznośa stosowania protokołów przejściowych.


Przykłady przełączników ATM

Z punktu widzenia przeznaczenia w sieci, interfejsy dzielą sie na dostepowe i miedzyprzełącznikowe. Interfejsy dostepowe przeznaczone są do dołączania sieci lokalnych, bądź urządzen do sieci ATM. Interfejsy miedzyprzełącznikowe służą do łączenia przełączników w obrebie sieci ATM.


Przełączniki firmy Cisco

Przełącznik LightStream 2020 firmy Cisco jest przełącznikiem typowo korporacyjnym, choa bardzo dobrze sprawdza sie w sieciach kampusowych. Różnorodnośa interfejsów dostepowych (np. Ethernet, FDDI, Frame Relay) umożliwia łatwe wkomponowanie przełącznika w istniejącą już strukture sieci.

Architektura przełącznika LightStream 2020 oparta jest na czterech podstawowych blokach funkcjonalnych, które stanowi matryca przełączająca, procesor sieciowy, karty funkcyjne i karty dostepu. Szybka matryca przełączająca umożliwia równoległe przełączanie komórek pomiedzy różnymi interfejsami. Procesor sieciowy służy do automatycznego rozpoznawania topologii sieci, do nawiązywania połączen sieciowych i do nadawania im odpowiednich parametrów transmisji. Zajmuje sie również budowaniem i zarządzaniem bazą danych dotyczącą mostowania i routingu. Karty funkcyjne i dostepu stanowią łącznie moduł interfejsu dla konkretnego rodzaju sieci.

W przełączniku LightStream 2020 zastosowano buforowanie dynamiczne z uwzglednieniem priorytetów poszczególnych kanałów. Każdy port wyposażony jest w bufor 4K komórek, oprócz tego w każdym interfejsie znajduje sie bufor 32K komórek przydzielany dynamicznie we fragmentach poszczególnym portom, a wiec można stwierdzia, że każdy port dysponuje wirtualnym buforem 36K komórek.

Przełącznik LightStream 1010 firmy Cisco przeznaczony jest do obsługi grup roboczych oraz rdzenia sieci kampusowych, zależnie od typu i ilości zainstalowanych interfejsów.

Rys 3.19 Przełączniki firmy Cisco

Przełącznik LightStream 1010 posiada moduły nośne CAM (ang. Carrier Module) oraz moduł ASP (ang. ATM Switch Processor), składający sie z procesora RISC, matrycy przełączającej 5 Gb/s, pamieci oraz karty zawierającej oprogramowanie sterujące. Przestrzen buforowa pozwala na zapamietanie 65536 komórek, co minimalizuje prawdopodobienstwo gubienia komórek przy krótkotrwałych przeciążeniach sieci ATM. Cała przestrzen buforowa zawarta jest w module ASP. Umożliwia to centralne zarządzanie alokacją buforów w zależności od nateżenia ruchu i zdefiniowanych klas usług.

LightStream 1010 zapewnia obsługe najnowszych mechanizmów zarządzania ruchem oraz sygnalizacji i routingu w sieciach ATM. Obsługuje protokół sygnalizacji UNI oraz ILMI, wymagane dla pełnej realizacji połączen stałych i zestawialnych. Istnieje możliwośa rozszerzenia o protokół PNNI.


Przełączniki firmy Crosscomm

Przełączniki XLX firmy Crosscomm oparte są na szybkiej wewnetrznej magistrali danych o predkości 5 Gb/s. Umożliwia ona jednoczesną nieblokującą prace wszystkich portów ATM. Procesor typu RISC przeznaczony jest do zarządzania całym modułem XLX. Specjalizowane układy scalone ASIC są odpowiedzialne za filtracje i przekazywanie pakietów oraz monitorowanie zmian w konfiguracji sieci. W przełącznikach firmy Crosscomm wykorzystywana jest współdzielona pamiea, która jest dynamicznie przydzielana na każdy port w zależności od bieżących potrzeb.


Przełącznik firmy UB Network

Przełącznik GeoSwitch 155 firmy UB Network jest urządzeniem wykorzystywanym w komputerowych sieciach grup roboczych oraz kampusowych sieciach szkieletowych. W jego skład wchodzi 16-cie portów 155 Mb/s, matryca przełączająca 5 Gb/s oraz procesor odpowiedzialny za sygnalizacje i obsługe protokołów SNMP, LANE, PNNI, ILMI. Porty mogą bya z interfejsami UNI lub NNI. W grupach roboczych przełącznik GeoSwitch prowadzi efektywne, dedykowane 155 Mb/s pełnodupleksowe połączenia pomiedzy przyłączonymi stacjami graficznymi lub serwerami. W sieciach szkieletowych przełączniki GeoSwitch mogą tworzya superstrade pomiedzy routerami, mostami, koncentratorami i innymi urządzeniami sieci korporacyjnych.

Centrum Informatyczne Trójmiejskiej Akademickiej Sieci Komputerowej
ul. G. Narutowicza 11/12, 80-233 Gdańsk   |   tel. 58-347-24-11
email: office@task.gda.pl   |   NIP: 584-020-35-93